Senad Avdić: Raštimani, ulični romski orkestar na Novogodišnjoj zabavi SDP-a slika je i prilika, truba-rukovodstva te stranke

Na novogododišnjem prijemu Socijaldemokratske partije BiH pojavili su se muzički gosti, ulični trubači koji su zabavljali okupljene. Za neke je to bilo ugodno iznenađenje, dobrodošlo u neveseloj, turobnoj svakodnevnici koja je preplavila godinu na izmaku. Drugi su taj skromni geepning ocijenili kao svojevrstan kulturni i društveni skandal, nepriličan ozbiljnoj, građanskoj političkoj stranci. Stranačke kolege su za dolazak romskih muzičara optužili potpredsjednika SDP-a Vojina Mijatovića, koji im je brzo, bez imalo oklijevanja odgovorio da su licemjeri. Kazao je, otprilike, da oni koji ga kritikuje zbog dovođenja romskih trubača, kad ih niko ne gleda u Sarajevu uživaju u pjesmama Arkanove udovice, „srpske majke“ – Cece nacionale.

Kao neko ko se relativno dobro razumije u tu vrstu muzike sa bogatim, višedecenijskim iskustvom u slušanju Šabana Bajramovića, Ljiljane Battler, Dejana Petrovića…, kao uljez koji je jednom davnom prilikom na prevaru nastupao sa velikim Featom Sejdićem, dat ću sebi pravo komentirati tu besmislenu buru u čaši ustajale stranačke vode. Jedini problem sa ciganskim trubačkim orkestrom na novogodišnjoj svečanosti SDP-a jeste užasan odabir izvođača i porazno nizak nivo njihovog muziciranja, kakav se ne sreće ni kod najjeftinijih uličnih tezgaroša. Za antičkog filozofa Platona ništa bolje nije svjedočilo o karakteru neke države nego muzika koja se u njoj stvara i sluša. Na tom tragu moglo bi se reći da su romski muzičari, neuštimani, neuvježbani amateri, sa iritantnim iskakanjima iz ritma i falširanjem prava slika i prilika današnjeg SDP-a, odnosno njegovog rukovodstva. To je rukovodstvo skrpljeno od neuigranih, neuštimanih političara i njihovih zamornih, neslušljivih, prizemnih, „raspar“ falš nastupa.

Obaška treba biti zgrožen i poražen time da se u državi koja se raspada po svim šavovima, koja neumoljivo tone u političko rasulo i ekonomski bezdan, unutrašnji dijalog u jednoj od važnijih stranaka počinje i završava oko muzičkog izbora i sumnjivog ukusa njenih najistaknutijih predstavnika! Takozvanih truba političara.

Piše: Senad Avdić / OBN / Slobodna Bosna