Zašto Evropljani ne nazivaju Izrael državom aparthejda

izrael aparthejd

Aparthejd je živ i cvjeta u okupiranoj Palestini. Palestinci to znaju. Južnoafrikanci to znaju. Mnogi Izraelci su prihvatili ovo kao dio svoje političke debate. Amerikanci se privikavaju na ovo, s novim glasovima u Kongresu i nevladinim organizacijama, kao što je Jevrejski glas za mir, koji se ne plaše reći istinu. Samo u Evropi vlada čvrsto poricanje izraelskog aparthejda nad Palestincima, uprkos preplavljujućim dokazima koji ga potkrepljuju.

Izraelske restrikcije na slobodu kretanja na okupiranoj palestinskoj teritoriji su oživljavanje južnoafričkih takozvanih zakona o propusnicama, koji su kriminalizirali crne Južnoafrikance bez dozvole ili propusnice da borave u "bijelom" gradu. Izraelska politika prisilnih premještaja populacije i uništavanja domova liči na premještanje crnih ljudi iz područja određenih za ekskluzivnu bjelačku okupaciju u aparthejdnoj Južnoj Africi. Izraelske sigurnosne snage se upuštaju u mučenje i brutalnost koji nadmašuju najgore prakse južnoafričkog sigurnosnog aparata. A poniženje crnih ljudi, koje je bilo obilježje aparthejda u Južnoj Africi, replicirano je u okupiranoj Palestini.

Sirovo rasističko reklamiranje

Rasistička retorička u izraelskoj javnoj debati vrijeđa čak i one upoznate s jezikom aparthejda u Južnoj Africi. Sirovo rasističko reklamiranje koje je karakteriziralo vođenje kampanje na nedavnim izraelskim izborima bilo je nepoznato u Južnoj Africi. Naravno, postoje razlike koje proizilaze iz različitih historija, religija, geografije i demografije, ali oba ova slučaja se uklapaju u univerzalnu definiciju aparthejda. U međunarodnom pravu, aparthejd je režim institucionalne i legalizirane rasne diskriminacije i ugnjetavanja jedne hegemonske rasne grupe nad drugom koji odobrava država.

U nekim aspektima aparthejd u Južnoj Africi je bio gori. U nekim, pak, drugim izraelski aparthejd u okupiranoj Palestini je gori. Bez sumnje, izraelsko provođenje aparthejda u okupiranoj Palestini je više militarističko i brutalnije. Aparthejdna Južna Afrika nikada nije blokirala crnu zajednicu i metodično ubijala demonstrante kako Izrael trenutno radi duž svoje ograde s Gazom. Ove činjenice su dobro poznate. Niko ko prati vijesti ne može tvrditi da ne zna za represiju izraelske okupacione vojske i jevrejskih doseljenika nad palestinskim narodom. Opće je poznato da su različiti pravni sistemi za doseljenike i Palestince kreirali režim razdvojenih i umnogome neravnopravnih pravnih statusa.

Zašto onda Evropljani dosljedno poriču postojanje aparthejda u okupiranoj Palestini? Zašto je to uobičajeno poslovanje s Izraelom? Zašto će se Eurovizija održati u Tel Avivu? Zašto Evropa šalje oružje u Izrael; trguje s njim, čak i s njegovim ilegalnim naseljima; održava kulturne i obrazovne veze? Zašto Izrael nije podvrgnut onoj vrsti izopćenosti koja je primjenjivana na Južnu Afriku i saučesničke južnoafričke institucije? Zašto su sankcije protiv aparthejdne Južne Afrike dočekane s dobrodošlicom, dok evropske vlade poduzimaju korake da kriminaliziraju nenasilni Pokret za bojkot, povlačenje investicija i sankcije koji želi osigurati slobodu, pravdu i jednaka prava za Palestince?

Postoje tri objašnjenja za ovu zagonetku. Prvo, proizraelski lobiji u mnogim evropskim državama su jednako efikasni kao i njihovi američki dijelovi bez istog stepena vidljivosti. Zatim, tu je i krivnja zbog Holokausta. Politike nekih država prema Izraelu, kao što je Holandija, još su određene krivicom koja proističe iz neuspjeha jer nisu napravili više da spase Jevreje tokom Drugog svjetskog rata. Treće, i najvažnije, postoji strah da ćete biti označeni kao antisemit. Podstican i manipuliran od Izraela i izraelskih lobija, koncept antisemitizma je proširen tako da pokriva ne samo mržnju prema Jevrejima, već i kritiku izraelskog aparthejda.

Direktno saučesništvo Evrope

U slučaju Južne Afrike, predsjednika P. W. Bothu su mrzili zato što je primjenjivao aparthejd, a ne zato što je bio Afrikaner. Izgledalo bi očigledno da na isti način mnogi mrze izraelskog premijera Benjamina Netanyahua, jer on provodi aparthejd, a ne zato što je Jevrej. Ali, ova distinkcija se u Evropi sve više zamagljuje. Kritiziranje izraelske vlade jer primjenjuje aparthejd smatra se antisemitizmom. I tako postaje opasno i nerazumno kritizirati Izrael. U Evropi je kritizirvanje aparthejda u Južnoj Africi bio popularni kurs. Antiaparthejdni pokret, koji je lobirao za bojkot južnoafričkog izvoza, trgovine, sporta, umjetnika i akademika bio je podstican i nije podvrgavan nikakvim restrikcijama. Vlade su nametale različite vrste sankcija, uključujući i embargo na oružje. Javni protesti protiv aparthejda bili su regularno obilježje univerzitetskog života.

Kritika izraelskih diskriminatorskih i represivnih politika, s druge strane, može rezultirati time da vas etiketiraju kao antisemita, s ozbiljnim posljedicama po vašu karijeru i društveni život. Shodno tome, manje je protesta protiv izraelskog aparthejda u evropskim kampusima i manje je popularne podrške za BDS. Javne ličnosti koje kritiziraju Izrael napadaju kao antisemite, što je evidentno u lovu na vještice protiv članova britanske Laburističke stranke. Sve dok Evropljani ne budu imali hrabrosti da razlikuju kritiku spram Izraela jer primjenuje aparthejd od stvarnog antisemitizma, odnosno mržnje prema Jevrejima, aparthejd će i dalje cvjetati u okupiranoj Palestini, s direktnim saučesništvom Evrope. 

Piše:

John Dugard,  AJB

 

Facebook stranica

Najčitanije

Vidiportal intro

Slikom kroz BiH